Omdenken is overhyped, was de stelling. De kracht van het omdenken zit ‘m in zijn kinderlijke naïviteit. Maar dat kan in de huidige overvloed waarin we/ik dit verschijnsel voorbij zien komen juist ook killing zijn. Killing, omdat de charme er vanaf gaat als omdenken een normale gang van zaken wordt. Alsof we altijd met zijn allen uit de box moeten. (Lijkt me niet gezond. ;-)).

Ik denk dat we als mensen sowieso getrokken worden door de dingen die ons afleiden. Afleiden van de witte muur, door er een schilderij voor te hangen. Afleiden van de dagelijkse sleur, door een lied wat ons hoop geeft. Door een missie die ons inspireert.
Is afleiding niet ons innerlijke kind, het kind wat op ontdekkingstocht wil?
Welke volwassene wil nou opgesloten zitten tussen de vier muren van het bestaan?

Foute zin. Niet wat ik bedoelde. Welke volwassene wil nou opgesloten zitten? Maar hoe vaak overkomt dat ons niet? Zitten we opgesloten in burn outs, depressies, de sleur… *We hebben er vele woorden voor. Toch maar weer afdwalen, naar iets wat ons echt inspireert.

*overigens staan deze dingen helemaal niet gelijk aan elkaar

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.