Als mens zijn we opzoek naar zin. Zingeving. We zijn opzoek naar de zin van het leven. Ingevuld, ieder voor zich. En toch zoeken we soms wat vergelijkingswaarde.
De zin van het leven? Die is als een suikerspin. Ze is als een fietsband die leeggestoken is. De zin van het leven is als je smartphone, hij groeit aan je vast.

De zin van het leven is als een suikerspin
De zin van het leven is als een doorgestoken fietsband
De zin van het leven is als je smartphone

De zin van het leven is als een roze suikerspin.

Het kost je:
– geld
– je gezondheid
– het glazuur op je tanden

Maar dan heb je ook wel wat. Dat zoete ding, die zoete zin. Die zachte geur, knisperende textuur. En oh, zo lang als je daar op wachten moest…
Nog even bewonder je dat ding. Hier deed je het dan voor. Ze ruikt zo lekker – niet de suikerspin.
Je lippen plukken de roze wolk van zijn stokje, je was erbij toen ‘ie bereid werd. Weet nog hoe het idee groeide.

Hij kleeft, met je handen help je de zoete droom verder. Je handen kleven, even langs je broek, zinloos. Was het dit allemaal waard?
Wat overblijft is het stokje, enkel nog de herinnering en het resultaat. Nog even die energiekick van alle suikers en dan is het voorbij. Je droom in duigen. Was het echt wel de roze suikerspin die je wilde?

De zin van het leven is als een doorgestoken fietsband.

– Als ‘t je overkomt, kun je niet meer weg
– Je ziet ‘t niet aankomen
– Je vraagt je af waarom ‘t gebeurd bij jou

Maar hij blijft rond, die fietsband. Rond is oneindig, in die zin dat ‘t geen begin en geen einde heeft. Misschien daarom wel des te confronterender, wanneer er een onderbreking volgt.
Er zit niets anders op, je hebt een nieuwe nodig.
De oude kan er niet meer mee door. Misschien koop je wel weer dezelfde, maar voor nu ben je stil gezet en bedenk je, hoe goed ‘t eigenlijk was.

De zin van het leven is als je smartphone.

Nu ben ik de eerste om te zeggen dat ik er nogal slordig mee omga, die smartphone. Gerust vergeet ik ‘m een dag, of twee. Gebruik ‘m vooral als wekker.
De zin van het leven, bewust of onbewust, altijd bij je, maar hoe dan ook afhankelijk van een energiebron, anders valt ‘ie uit. Dagelijks even opladen. Het verbindt, het verbreekt, die smartphone. Het verbindt, het verbreekt, de zin van het leven.
Als je ‘m laat vallen, hoop je maar dat ‘ie nog heel is, of in het ergste geval… tenminste nog doet.
Eens in de zoveel tijd “moet” je een nieuwe, zoals ook je inzichten van tijd tot tijd verschillen.
En soms installeer je apps. Omdat ze een zinvolle toevoeging zijn, gewoon amuseren of gehypet worden. De invulling van zin, lijkt dan ook plaats en tijd gebonden.